مقدمه بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ از نخستين روزى كه آفتاب وحى اسلام بر افق حجاز تابيد و افكار مسلمانان با سخنان وحى پيغمبر گرامى آشنا گرديد . اصحاب خاص رسول خدا با بيدارى و هشيارى مخصوصى در فراگرفتن وظايف دينى و دستورات الهى اهتمام مينمودند و به حكم * ( ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوه وَما نَهاكُمْ عَنْه فَانْتَهُوا ) * ( 1 ) * ( لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ الله أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ ) * ( 2 ) . رفتار و كردار پيغمبر عزيز را مو بمو مورد توجه خود قرار ميدادند تا مگر سرمشق زندگى آنان گردد و سعادت دنيا و آخرتشان را تامين نمايد و به همين منظور آنچه را كه حاضرين محضر پيغمبر از گفتار و كردار پيشواى عظيم الشان خود فرا ميگرفتند بغائبين ميرساندند و بطور مسلَّم تحريص و ترغيب رسول اكرم صلَّى الله عليه و آله نيز در ضبط و حفظ مطالب و تبليغ و توسعهء مرام اسلام سهم عمده اى را داشت كه ميفرمود : خداوند شاد و خرّم فرمايد بنده اى را كه سخن مرا بشنود و نيكو فراگيرد و آنگاه آن را به گوش كسى كه نشنيده است برساند كه چه بسا حكمى از احكام دين بوسيلهء فردى بىسواد بدست ديگران ميرسد و چه بسا فرد فهميده و دانشمندى مطلبى از مطالب دين را بر كسى كه فهميده تر و دانشمندتر از اوست مىرساند . و در روايت ديگر فرمود : خداوند شاد و خرم فرمايد كسى را كه سخنى از ما بشنود و به همان كيفيّت كه شنيده است بازگو كند كه بسا شود تبليغ تبليغكننده اى از شنونده بهتر نگهدار سخن است ( 3 ) و در روايت ديگر است كه : بايد هر آنكه حاضر است بر كسى كه غايب است برساند كه بسا است شخصى حاضر بر كسى حديث مىرساند كه از خود حاضر نگه دارتر است و در حديث ديگر است : كسى كه بامّت من حديثى را برساند كه سنّتى به آن بر پا گردد و پايهء بدعتى بدان بشكند بهشت از براى او خواهد بود .

--> ( 1 ) سورة الحشر : 7 ( 2 ) الاحزاب 21 ( 3 ) اين روايت با الفاظ مختلف نقل شده است كه در حدود پانزده روايت است : الاضواء على السنة المحمدية ص 75